Handog kay Isabella (Buod)

enter image description here

Kwento Ni Luis R. Gatmaitan, M.D.

Disclaimer: This post is for educational purpose only. This work is copyrighted by the author.

Maaga akong gumising nang araw na ‘yon. May nakatakda kasi kaming test sa eskuwelahan. Pero sinabihan ako ni Nanay na bumalik muna sa higaan. “Anak, malaki ang baha. Wala raw kayong pasok.”

Agad akong dumungaw sa aming bintana. Lampas-tuhod na nga ang baha! Panay kasi ang pag-ulan nitong mga nagdaang araw.

Ang nakapagtataka , dati rati namang hindi kami binabaha. Ngayon lang ito nangyari. “Siguro po, maraming basurang nakabara sa mga kanal,” sabi ko kay Nanay.

“Sabi po ni Titser, dapat daw ibukod ang basurang nabubulok sa di- nabubulok,” sabad pa ni Kuya Ethan na nagising na rin. Tumulong na lang kami kay Nanay sa paglilinis ng aming bahay.

Ilang araw din bago tuluyang humupa ang baha. Muli kaming nakapasok sa eskwelahan.

“Naku, Aryn, may sakit pala ang best friend mo. Nilalagnat daw!” balita ni Levy. “Ha? Kaya pala ilang araw nang hindi pumapasok si Isabella.

Nagpasama ako kay Levy na dumalaw sa bahay nina Isabella. Pero hindi ko siya nadatnan. “Dinala na siya ng tatay niya sa ospital kanina. Laging mataas ang lagnat niya noong mga nagdaang araw. Tapos, kung kailan nawala ang kanyang lagnat, saka naman nagdugo ang kanyang ilong!” kuwento ni Lola Luring.

Mabilis na kumalat ang balita. Kahit sa radyo at TV ay nababanggit ang aming barangay. Nagkaroon daw ng maraming kaso ng dengue fever sa aming lugar.

Nalungkot ako nang malamang nagkasakit nga ng dengue fever ang aking kaibigan. Sabi pa ni Titser Ligaya, baka kailangan pa daw na masalinan ng dugo si Isabella.

“Nanay, ganon po ba talaga ‘ pag may dengue fever?” “Oo, Anak, nauwi sa pagdurugo ang kanyang dengue fever. Epekto ‘yon ng labis na pagbagsak ng kanyang platelet count.”

Pag-uwi sa bahay, ikinuwento ko kay Tatay ang nangyari kay Isabella. Sabi ko sa kanya, ang sama-sama pala ng lamok na may dala ng dengue virus. Inuubos nito ang ating platelets. “Tatay, puwede po ba kayong mag- donate ng dugo para kay Isabella? Kasi kailangan daw po niya ng maraming platelets.” Agad namang tumugon si Taty. “Hayaan mo, Anak at pupunta ako sa ospital para magpasuri. Isasama ko rin ang dalawang kumpare ko.”

Pinakiusapan ko rin ang dalawang tita ko. “Puwede po ba nating bigyan ng dugo si Isabella?” “Puwedeng-puwede!” Noon ko lang nalaman na lagi palang nagbibigay ng dugo si Tita Leah sa Blood Center kada ikatlong buwan.

Kung gaano kabilis ang balita tungkol sa naging karamdaman ni Isabella, ganoon din kabilis ang pagtugon ng aming mga kabarangay.

Sa isang iglap, nagtugon ang mga tatay ng aming mga kaklase. Lahat ay handang magbigay ng dugo para makaligtas si Isabella. At hindi lang ‘yon, pati raw pala si Titser Ligaya at ang aming prinsipal ay nandoon din sa Blood Center para magpakuha ng dugo.

Hindi nagtagal at gumaling si Isabella. Ikinuwento ko sa kanya kung paanong kumilos ang aming mga kabarangay para mailigtas ang buhay niya mula sa dengue.

Nang sumunod na linggo, nagpatawag ng pulong ang kapitan ng aming barangay. May mga gagawin daw kaming hakbang para hindi na muling pamahayan ng mga pesteng lamok ang aming lugar. Heto ang mga suhestiyon ng aming mga kabarangay. Padaluyin ang mga nabarang kanal. Itapon ang mga basyong lata bote, at gulong na puwedeng pamahayan ng lamok. I-check ang paligid matapos ang matinding pag-ulan at pagbaha. Gawing regular ang paglilinis ng bakuran.

Mga basura’y itinatapon na sa tamang lalagyan. Muling dumaloy ang mga tubig sa imburnal. Lahat ng sisidlang naglalaman ng tubig ay aming binabantayan. Pati ang flower vase ni Titser Ligaya ay hindi napuwera. Walang lamok na dito ay puwedeng tumira.


Did you like the post? Help the author stay up! any amount will be a great help :) Just click the link below